Şiir 1 : Nerdesin Ahmet

NERDESİN AHMET

Çınar dedik o, devrilmez.

Devirdiler.

Kaya dedik o, kırılmaz.

Kırdılar.

Ve sonunda bir cana kıydılar.

Aşk kentiymiş Paris,

Kime ne!

Kiminiz sahtekar,

Hepiniz sahte dostlar.

Gurbet eli, sürgüne.

Paris’e,

Gönderdiler sabah,

4’te, 5’te seni.

Ayağı kırık mangalı, viskini.

Gülten’i , Melisi , Bizi .

Almadan nereye Ahmet?

Ah ulan memleket hasreti.

Sazıyla tıngırdatır, o.

Dava adamı.

Sanatıyla konusur,

Düşünce adamı.

Şarkılarıyla yaşayacak,

Ahmedo…

Yağmurlarında büyüdüğün,

Türkülerle büyüttüğün,

Sazına kurban,

Sesine hayran,

Ah ulan Ahmed’in.

Hakkıdır hürriyet milletimin.

Can cekişmek ise Ahmed’in.

Bu mudur hak?

Bu mudur adalet?

Varsın sizin olsun,

Para , Pul , Şöhret.

Hürriyet , Star , Milliyet…

Şiirler ektik yoluna,

Bazen sözler.

Islanır, büyür belki dedik.

An gelir,

Ölür bu can.

Portreni çizdim göğsüme.

Gülücüklerin duvarlara.

Şarkıların içimde,

Sen,

Kalbimin en derin yerinde,

Ta derinlerde.

- Evet… – Kavurmalı tostlar geldi!

Nerdesin Ahmet, çayın demlendi.

Gülten , Melis bekleşmedeler;

Nerdesin Ahmet , nerde!..

-- SoN --

Sedat Hüseyin YAVUZ

08.08.08 / 15.40

Paris koca bir şehir Ahmet / Sen küçük bir çocuksun / N’olur gitme, kaybolursun…

EyvALLAH